วารสารราชบัณฑิตยสภาปี-43-ฉบับ-1

วารสารราชบัณฑิตยสภา ปีที่ ๔๓ ฉบับที่ ๑ ม.ค.-เม.ย. ๖๑ ๖๗ ๓. ยูคาคุ ชูโด ฟูเก็น (Yukaku Shudo Fugen) “หลักการเพื่อความอิ่มเอิบทาง ศิลปะ” พ.ศ. ๑๙๖๗ การนาพระพุทธศาสนาและลัทธิขงจื๊อมาอธิบายศิลปะการแสดงโนะที่ทาให้ คนดูอิ่มเอิบใจ ๔. ซันโด (Sando) “ปัจจัยทั้งสามในการแต่งบทละคร” พ.ศ. ๑๙๖๖ หลักปฏิบัติใน การแต่งบทละครโนะพร้อมด้วยจารีตต่าง ๆ อย่างถูกวิธี ๕. คิวอิ (Kyu-i) “เก้าชั้น” พ.ศ. ๑๙๖๗ การแบ่งคุณภาพการแสดงโนะสูงส่งขึ้นไป เป็นเก้าชั้นตามลาดับ ๖. ชูเคียวคู โตกะ (Shukyoku Toga) “เพิ่มบุปผา” พ.ศ. ๑๙๗๑ การถามตอบเรื่อง ปรัชญาการแสดงโนะหกหัวข้อ ๗. ชูโดโช่ (Shudo Sho) “เรียนกลวิธี” พ.ศ. ๑๙๗๓ การประมวลปัจจัยต่าง ๆ มาใช้ ในการแสดงโนะ ๘. ซารุกากุคังงิ (Sarugagu Kangi) “ความคิดคานึงในเรื่องศิลปะ” เป็นการบันทึก คาสอนของ ซิอามิโดยโมโตโยชิผู้เป็นบุตรในเรื่องต่าง ๆ ของการแสดงโนะ และ ๙. ฟูจิคาเด็น (Fushikaden) “รูปแบบบุปผา” พ.ศ. ๑๙๔๕ มีเนื้อหาสาคัญที่สุด ซึ่ง มีสาระพอสรุปได้ดังนี้ ๑. อายุกับการปฏิบัติตน ๑.๑ อายุ ๗ ปี ปล่อยให้แสดงโดยอิสสระ อย่าบังคับ อย่าเข้มงวด เพราะเด็ก จะขาดความกระตือรือร้น อย่าสอนบทบาทการแสดงเพราะเด็กยังไม่เข้าใจ ๑.๒ อายุ ๑๑-๑๒ ปี หัดปรับเสียงได้เหมาะสม สอนศิลปะโนะอย่างง่าย มี ความงามของเด็กชายทั้งรูปร่างและน้าเสียง อย่าเพิ่งสอนการสวมบทบาทตัวละครเพราะ ประสบการณ์ยังไม่พอ ควรฝึกพัฒนาพื้นฐานให้สมบูรณ์ ๑.๓ อายุ ๑๗-๑๘ ปี เป็นวัยที่เสียงเปลี่ยน ร่างกายเก้งก้าง ไม่ควรออกแสดง ควรมุ่งฝึกให้มาก อย่าฝืนธรรมชาติเพราะอาจทาให้เสียงเสียตลอดชีวิต ๑.๔ อายุ ๒๔-๒๕ ปี ควบคุมมาตรฐานการแสดง รูปร่างสมบูรณ์ มุ่งความ ชานาญขั้นสูง อย่าหลงคาชื่นชมเพราะความสาเร็จจากการแสดงเป็นเพียงการเริ่มต้น มิฉะนั้นจะไม่ พัฒนาต่อ ๑.๕ อายุ ๓๔-๓๕ ปี ผู้แสดงมีความสมบูรณ์ทั้งร่างกายและความสามารถใน การแสดง แต่ผู้แสดงบางคนไม่อาจก้าวไปสู่ความเป็นผู้แสดงที่ยิ่งใหญ่ได้ วัยนี้ยังต้องรักษาวินัย อย่างเคร่งครัด นาสิ่งที่เรียนกลับมาพัฒนาและวางแผนอนาคตของตน ๑.๖ อายุ ๔๔-๔๕ ปี วัยนี้ผู้แสดงที่สามารถสูงเท่านั้นจึงจะดารงอยู่บนเวทีได้ แต่ต้องระวังตนว่ามีผู้แสดงรุ่นใหม่ที่พร้อมจะเข้ามาแทนที่ ควรเลือกบทที่เหมาะกับสรีระของตน ไม่ทาอะไรที่แสดงจุดบกพร่องของตน ควรถ่ายทอดวิชาให้คนรุ่นใหม่